Alsgevolg van de hevige mist in Delhi, hoe onwaarschijnlijk ook, kon onze taxidriver geen hand voor oog zien toen hij ons ophaalde om 12 uur middernacht om ons naar het vliegveld te rijden. Wij waren de laatste 2 dagen en nacht in ‘Zorba de Buddha’  een prachtig verblijf op ca. een half uur rijden vanaf het internationaal vliegveld van Delhi. Door de dichte mist moest de chauffeur geregeld met zijn hoofd buiten de auto hangen om nog enigszins de weg te zien.

Wij vroegen ons af of er nog wel vliegtuige konden landen en opstijgen. Nu, dat was het geval! Ons vliegtuig moest een uurtje ‘boven blijven hangen’, want er was geen landings mogelijkheid. In plaats van om 3.05 uur plaatselijke tijd te vertrekken, werd het drie uren later voor we het luchtruim konden kiezen.

Toen wij inFrankfurt aan kwamen was onze aansluiting naar Amsterdam al weg en moesten wij ook daar enekel uren wachten. Vele uren later dan gepland kwamen wij met onze bagage aan op Schiphol en Shunyata was daar om ons af te halen en naar huis te brengen, heerijk warm met haar auto. Wat kan het leven toch weer mooi zijn! Ondanks sneeuw en koude was daar het eigen huis met bad en bed.

Zo kwamen Uma en Ishwara weer thuis naar hun drie maanden tocht en bijna 3000 km met de weinig comfortabele Mystical India Tour onder leiding van Swami Rajneesh. De stilte in ons vloeit voort en dat voelt fijn.

En dan hebben wij binnenkort onze 6 daagse serie workshop’s ‘Open Poort Poort Ont-moetingen’ die voor de deur staan.

Vrijdag de 15e gaat dit van start. Onze Stilte en ervaringen willen wij graag delen met Mens-genoten. Heb je zin om hier aan deel te nemen, misschien om een keertje kennis te nemen, meld je dan even aan bij Ishwara. Mailen kun je via de contactpagina of bel hem via 0614383755.

Osho's Geboorteplek

Osho’s playmate and disciple

Osho’s playmate

De busrit was weer lang en vermoeiend. We zijn in een zeer arm gebied in India terecht gekomen. Hier bestaat het leven alleen uit basics. Dat vinden we overal in terug : de ashram, het eten, het ontbreken van iedere vorm van luxe. Op het terrein van de ashram bevindt zich een geiser, waar je met een emmer wat warm water kan tappen. Maar we weten dat dit geen luxe reis is, en als Ishwara eenmaal zijn luchtbed heeft opgeblazen en geinstalleerd kan er in ieder geval weer wqorden geslapen. Voor mij betekent dat steeds de ‘luxe’ van twee matrassen van ongeveer 3 cm dik! Rajneesh trakteert alle deelnemers steevast op bloemenslingers en een fruitmand.

En zo lopen we daar dan toch heel feestelijk rond, want Kutchwara is wel de geboorteplek van Osho. Van het jongetje Rajneesh dat hier geboren werd, bij zeer eenvoudige ouders, op het arme Indiase platteland. Op de geboortedag van Rajneesh bezoeken we het geboortehuis. Met Manu, de fluitspeler die regelmatig in Poona voor Osho heeft gespeeld, voorop gaat het hele gezelschap naar het huis. Alle dorpsbewonders zijn uitgelopen en de kinderen roepen vrolijk ‘swamiji toffee’. Bij het huis aangekomen worden er door rajneesh en alle anderen bloemen neergeled bij de diverse portretten van Osho, die hier hangen. De groep is behoorlijk stil en onder de indruk van de hele ceremonie, de dorpsbewonders raken niet uitgepraat over dit tafreel en verdringen zich eveneens rondom het huis, dat vandaag zo in de belangstelling staat. Ishwara wringt zich met de fotocamera overal tussendoor, om foto’s voor de website van Rajneesh te maken. Hij moet bijna vechten voor mooie kiekjes, want iedereen lijkt ‘in trance’ in dit huis en reageert niet of nauwelijks op zijn aanwijzingen. Sannyasins zitten stil, voor de foto’s van de geliefde meester, hier en daar wordt gehuild, een golf van emotie is voelbaar. Alle Ashram ongemakken en onvrede over het eten lijken vergeten. Na de meditatie wordt het huis bezichtigd, oot was dit huis het enige stenenhuis van het dorp, het enige huis dat zelfs over een verdieping beschikte! Deze zolder is zo krakkemikkig dat je niet met veel mensen tegelijk naar boven kan. Zo ontstaan er hele rijen in dit kleine huisje waar zich nu zo’n 60 mensen tegelijk in bevinden..en die arme Ishwara maar proberen foto’s maken.
Na ruim een uur is de ergste drukte voorbij en gaat Rajneesh alweer terug naar de ashram, gevolgd door bijna alle sannyasins. Nirmal deelt toffee’s uit aan de kinderen, een beetje zoals Sinterklaas zijn zwarte pieten pepernoten uit laat delen. Dan is er ruimte voor Ishwara en mij om stil te gaan zitten. Ik heb mijn gitaar meegenomen en speel bedeesd en heel zachtjes enkele songs voor deze master of masters. Wat een vreemde gewaarwording om nu hier met Ishwara, die ik nota bene in Jeruzalem heb ontmoet, nu zo ontroerd hier in Kutchwara in het geboortehuis van Bhagwan Shree Rajneesh voor zijn foto te zitten. Opnieuw vallen de sannyasins die nog aanwezig zijn elkaar ontroerd in de armen. Er worden foto’s gemaakt en handen vastgehouden. De boodschap van Osho isw zo voelbaar : het gaat alleen en uitsluitend om liefde! Liefde overstijgt klassen, nationaliteit, en geslacht. In de liefde is iedereen gelijk. De 600 boeken die gepubliceerd zijn over het werk en leven van Osho gaan alleen hierover. Hij was het die (voor velen) de woorden van de oude meesters Mahavira, Bhoeddha, en Jezus opnieuw leven heeft ingeblazen. De innerlijke weg, de esoterische betekenis van al deze verhalen duidend. Helaas is er geen plaats en ruimte in de ‘wereldgeschiedenis’ om deze heldendaden tot uitdrukking te brengen. Voor de zoeker naar waarheid, naar authenciteit, naar de stilte zijn dit onvergetelijke innerlijke momenten. Er wordt een doorkijkje gegund in dit diepe contact met de innerlijke satguru. Stil, heel stil word ik ervan.
Later als we naar de ashram teruglopen, komt er een oude vrouw op ons afgelopen. Met de hulp van een vertaler komen we erachter dat deze vrouw een speelkameraadje van de jonge Rajneesh was. Ze toont ons haar mala met het jeugdportret van Rajneesh. Omdat Rajneesh haar dankbaar was voor de betoonde liefde van haar kant heeft hij haar 100 brieven geschreven, om te bedanken voor die liefde. Als ongeletterd meisje stapte zij in Kutchwara op de bus om naar het verre en onbekende Bombay te reizen om zijn sannyasin te worden. Een daad die haar in onmin met haar familie bracht, maar haar liefde voor haar jeugdvriend was groter! Voor mij stond hier een ware Maria Magdalena in al haar schoonheid. De dorpsbewoners zorgen nu zo goed als mogelijk is voor haar, hier wordt nog in een dorpscommune geleefd, op een natuurlijke manier.

Mijn kertstmis in Jabalpur

Het was vooral een stille ‘kerst’. Op het programma van deze week stond geschreven ‘be as silent as possible’. En aan dat ‘as possible’ heb ik mij zo goed als mogelijk gehouden. Een heerlijk vrij gevoel in mijn hoofd en hart om niets steeds bij te houden met wie ik wat gecommuniceerd heb. Met het afnemen van de activiteit in mijn hoofd, gaat ook het lopen, door de uitwerking van de Vipassana oefeningen, langzaam en bewuster. Ik zak diep in de techniek en de ademhaling, zodat ik af en toe niet meer weet hoe ik mijn ene voet nog voor de andere moet zetten…het balanceren van mijn gewicht van links naar rechts wordt een hele onderneming. Iedere gedachte aan iets anders heeft zijn uitwerking op de balans. Als het pad dat in de tuin wordt gelopen, ook nog naar boven loopt komen zelfs mijn voetzolen tot leven..veel groepsleden houden zich aan de stille code of dragen een briefje ‘silence’ om aan te geven dat zij niet spreken. Zo is iedereen op zijn/haar manier bezig dieper in de stilte door te dringen. Hoewel de stilte altijd is, ben ik mij daarvan niet altijd bewust. Ik ben erg gesteld op deze rust, die door Ishwara nog wel eens op de proef wordt gesteld. Meestal doorzie ik het spel van zijn geplaag, maar af en toe is het mij ook te veel en dan zoek ik mijn toevlucht op mijn matje bij de prachtige waterval, tussen de enorme rotsen in de prachtige palmentuin van deze Ashram. het lawaai van Jabalpur verstomd hier en het klaterende water op de fraai geconstrueerde boomstronken is een waar feest voor de ogen. geen kertlichtjes, maar opspattende waterdruppels in het felle ochtendzonlicht…kerstmis…ik zou wel even met mijn kinderen willen bellen of sms’n, maar de mobiel doet het niet (meer). Ondanks mijn stilte besluit ik toch naar een internetcafe te gaan zoeken in jabalpur. Ik ga alleen het onbekende jabalpur in. na de dagen van stilte davert het verkeerstumult om mij heen…ik vind een cybercafe en mail mijn kinderen. De een heeft een nieuwe baan, de ander is op wintersport..normaal zaken waar we uitgebreid over communiceren, maar nu zijn het statements in een mailtje…een beetje emotioneel word ik ervan. Iemand legt mij uit waar ik de Indiase starbucks kan vinden en zo trakteer ik mijzelf op twee echte cappucino’s bij de Coffeeday…ik geniet van de godendrank, terwijl ik een boek van Osho lees, waarin gesproken word over God en het bestaan. De woorden raken mij diep, zodat mijn tranen rijkelijk stromen…een enorme dankbaarheid overvalt mij, golf door mij heen..ik realiseer mij op dat moment (met keiharde muziek aan, de TV er tussendoor brullend, en de fel knipperende kerstboom) dat dit weer te maken heeft met de zo vaak misverstane kerstboodschap. De stilte van de afgelopen dage, de prachtige satsangavonden, al dat ‘geoefen’ met Nada brahma, met de Vipassana dat heeft een verstilling teweeggebracht, waardoor ik nu dieper naar binnen kon gaan…de stilte in en het wonder van de wereld om mij heen op een ‘onschuldige’ nog niet eerder zo beleefde wijze kan waarnemen. De golf van dankbaarheid houdt aan, en ik koop een groot stuk chocoladetaart voor Ishwara om hem te laten delen in mijn ‘kerstvreugde’. Dan wil ik bloemen kopen voor Rajneesh en dus moet ik op zoek naar rozen en rozenblaadjes. De wereld is veranderd, en alle Indiers begrijpen wat ik wil. Ik word door een vriendelijke behulpzame riksharijder naar de bloemenmarkt gebracht. Als een koningin voel ik mij door Jabalpur heen gereden worden. Iedere seconde wordt volop genoten. De donkerrode rozen hebben precies de kleur van mijn dankbaarheid en ik neem ook een zak blaadjes mee. Onderweg koop ik nog een chocoladetaart van Rajneesh en Soma en Min. Voor de groepsleden koop ik een hele partij Indiase zoetigheid om ‘s avonds bij het eten uit te delen. Dan vind ik wonder boven wonder ook nog de Ashram terug om daar opnieuw in de stilte te verdwijnen.
Als de satsang ‘s avonds begint zit Rajneesh tot mijn grote vreugde in een bad van rozenblaadjes en rozen om zijn stoel Zo hoort hij erbij te zitten….!!
Ieder woord wat gesproken wordt boort zich in mijn hart, en de tranen stromen weer rijkelijk. De woorden voelen voor mij als een Licht dat gevoeld wordt in mijn hart. Met zijn gebaren onderstreept hij als het ware de woorden. De afgelopen stille dagen, de stilte wordt zo samenhangend en zinvol. En steeds is daar de verwondering dat ‘het’ toch steeds weer zo anders, en zo veel meer omvattend is, dan mijn mind kan/kon bedenken. Kertsfeest in Jabalpur wat een zalig feest!

Zitten aan de voeten van Ganga

 

Dit is de stad waar Osho kwam in de vroeg 60′er jaren. Wij logeerden hier in het hotel van Ganga. Hij was Osho’s gids toen hij nog een jongen was. Hij was de enige die Engels sprak. Zijn kennis over de Tantra tempels die hier als enige zijn gebouwd rond het jaar 1000 was gebaseerd op die van onderzoekers van oude gebouwen. Toen hij klaar was zei Osho hem: ” Nu draaien we de rollen om en ben jij mijn toerist en ik jouw gids.” Zij lachten en daarmee was een diepe vriendschap geboren.

 Osho bleek over een heel diepe oude kennis te beschikken en Ganga, 69 jaar jong, heeft ons daar uitvoerig over verteld terwijl wij daar zaten voor die prachtige tempels in het gras alsof de Meester vanuit alle Eenvoud tot ons sprak. Als het me gaat lukken om de foto’s op te loaden, dan kun je de sfeer proeven.

De sexuele standen die je ondermeer op deze tempels afgebeeld ziet staan duiden niet op fysieke standen maar beelden uit wat deze beeldhouders, allen lid van deze Tantra scholen zagen in de Astrale werelden waarin ze leerden schouwen. De Liefde die zij daar ontmoette drukten zij uit d.m.v. de fysieke vormen van lichamen van zowel mensen als dieren.

Het getuigd van de inmense schoonheid waar deze wereld met al zijn vormen een uitdrukking van is.

Hier vanuit Khajuraho, India, een goede Sinterklaas gewenst.
Ik ben er niet bij, moet het doen met lichte buikpijn en dairree voor al de tijd dat ik op reis ben. Wel lastig, maar krijg nu een idee hoe het is voor mijn lieve Ananda – dochter om zo vaak buikpijn te hebben.
Ik hoop voor jullie dat jullie Sinterklaas en Pieten de nodige fijne dingetjes in jullie schoen doet. Heel veel plezier gewens vanuit het Hier-Nu.

Helaas heb ik nu geen Skype en de volgende dagen zitten we ergens in de rimboe zonder alles!!
Rajneesh heeft catering en generator en meer georganiseerd. We weten niet of we buiten of binnen kunnen slapen, wel dat er geen comfort zal zijn.

Deze Tour is een luxe uitvoering van hoe Boeddha het met zijn 3000 discipelen deed zo’n 2500 jaar geleden. Hij bleef in ieder dorp slechts drie dagen en dan moest iedereen weer verkassen. Geen andere plek om uit te rusten dan onder en boom, ieder ongemak beleven zonder mokken en enkel wat in je bedelnap terecht kwam was hun deel.

Nu, dit hier is ook niet gemakkelijk maar wel te doen. Onze karavaan van nu minstens 60 mensen zal uitgroeien tot zo’n 100 en gaat iedere 3 tot vier dagen weer naar het volgende kamp.
We volgen de voetsporen van onze Meester Osho. Waar hij geboren is, verlicht raakte, waar zijn geliefde plaatsen waren en ga maar door. Alles met een diepe voelbare betekenis dat ingrijpt in ons zijn.

Onze Meester Osho is voortdurend voelbaar aanwezig en Rajneesh zit tegen zijn 5e Samadhi aan. Hij verwacht dat dit tijdens deze Tour gaat gebeuren.

Wij hopen er bij te zijn, want dit moet geweldig zijn. Hij zegt dat de kans om fysiek te sterven hierbij groot is, maar voelt dat zijn lichaam deze energie aan zal kunnen. Jaren van lichamelijke voorbereiding gingen hieraan vooraf. Hier sprak hij gisterenavond over, voor velen klonk dit als nieuw, met mij had hij er al vaker over gesproken.

Bijzondere zaken die voelbaar zijn.

Lieve groeten en kussen van

Ishwara.

Als je besluit om van de partij te zijn op onze workshops, wees ook dan op je hoede voor iedere gedachte of zogenoemd gevoel om het toch maar niet te doen, geen tijd te hebben en al het andere dat zo heerlijk in ons denken verschijnt. Iemand die begrijpt waar het om gaat laat zich er niet meer door afleiden!! Het innerlijk werk begint met het be-grijpen / ‘doorzien’ waar het om gaat om hiermee toeschouwer te zijn tijdens de onzin en afleidingen van het denken. Niets meer en niets minder. Stilte en Meditatie is er altijd al, enkel mijn denken zat me in de weg. Een fantastische ervaring.

Rajneesh belde ons na 01.00 uur steeds weer op omdat hij wist dat de chauffeur ons langs een grote omweg hierin bracht via zeer gevaarlijke wegen en we konden ieder moment gekaapt worden door bandieten die langs die wegen opereren en mensen en alles beroven!! Vandaar al die mensen met geweren over hun schouder die we tegenkwamen. Wij hadden geen vermoeden van deze gevaren, vonden wel dat we in erg ruig en stil gebied vertoefden.

Na twaalven in de nacht was Rajneesh al op de plaats van bestemming, ondanks dat hij uren na ons vertrok met zijn auto. Hij was zeer boos op de vervoerder omdat deze ons om geldelijk gewin aan groot gevaar blootgestelde. En als Rajneesh boos is, dan is er VUUR!

Vandaag is het bijkomen, want vanaf Delhi hebben we eigenlijk hoofdzakelijk in een bus gezeten.

Vanvond zijn er twee mensen die sannyas nemen, het Vuur is zo sterk dat velen in diepe ontroering dit gebeuren meemaken.

Levens van twee jonge mensen worden diep aangeraakt, het bewustzijn aan vorige levens opgerakeld.
Wij zijn hier niet nieuw, vrienden die wederom hun eigen sannyas vieren. Ieder moment is deze ervaring nieuw.
In diepe ontroering zitten zo’n veertig mensen van over de hele wereld samen om dit gebeuren in te drinken.
Menige traan van diepe ontroering en stil geluk van bewustzijn stroomt.
Geen enkele behoefte is er om deze tranen te verbergen of weg te vegen.

Osho, Rajneesh en wij als discipelen zijn vanavond weer op ons best.
Er zijn geen woorden die uitdrukking kunnen geven aan dat wat aan woorden voorbij gaat.

De woorden van Rajneesh die ons allen beroeren zijn:
Drink your master, eat him, absorb him.

 Wat is er nou heerlijker dan dat te doen. Als je al wat kunt doen.

Gisterenavond gebeurde het weer voor de tweede keer hier, dat Rajneesh de Satsang ruimte binnenkomt; hij kijkt de zaal rond zoals gewoonlijk, ziet me niet / kijkt niet naar mij, en dan plots draait hij zijn hoofd helemaal om enkel naar mij, kijkt me indringend aan met die mooie grote ogen van hem en dan krijg ik zijn lach en groet, dat snijd naar binnen, die vonk is er, de blijdschap in mijn hart is gelijksoortig, heftiger dan/als al die keren dat ik vanuit ‘ beyond mind’  terugkwam bij Isaac en Meike!

De rest van de avond is er stil genieten als ik hem hoor spreken, of enkel zie in zijn Stilte. Ik zal er in berusten en besef dat deze momenten mijn ‘piek’  zijn, ongemakkelijk zittend in mijn lijf, niet echt kunnen genieten van actieve meditaties of uitbundig dansen omdat dat nu en na het laatste ongeluk niet meer (of even) lukt. Ik besef dat alles veel beter is dan die rolstoel die me werd beloofd toen ik 27 jaar oud was. Dit zou mijn toekomst zijn: vanaf mijn veertigste in een rolstoel door de wereld gaan. Vijf auto-ongelukken later en nog meer ongeluk(kige) momenten zit ‘ ik’ er toch niet zo gek bij in deze No-Mind.

Het is me nu duidelijk dat ik de actieve meditaties niet mee kan doen! Mijn lichaam doet me aan alle kanten pijn als ik er aan mee doe. Zelfs zitten doet zoals gewoonlijk pijn. Dus erg comfortabel is het hier niet voor me. Het is gevolg is heen en weer gaan in weerstand om hier langer te blijven of teruggaan.
Ik heb besloten te blijven, kost veel moeite om de emoties en weerstanden te doorvoelen, maar moet toch maar doen. Ik zie het als mijn meditatie, of liever meditatief bewustzijn.