Alsgevolg van de hevige mist in Delhi, hoe onwaarschijnlijk ook, kon onze taxidriver geen hand voor oog zien toen hij ons ophaalde om 12 uur middernacht om ons naar het vliegveld te rijden. Wij waren de laatste 2 dagen en nacht in ‘Zorba de Buddha’  een prachtig verblijf op ca. een half uur rijden vanaf het internationaal vliegveld van Delhi. Door de dichte mist moest de chauffeur geregeld met zijn hoofd buiten de auto hangen om nog enigszins de weg te zien.

Wij vroegen ons af of er nog wel vliegtuige konden landen en opstijgen. Nu, dat was het geval! Ons vliegtuig moest een uurtje ‘boven blijven hangen’, want er was geen landings mogelijkheid. In plaats van om 3.05 uur plaatselijke tijd te vertrekken, werd het drie uren later voor we het luchtruim konden kiezen.

Toen wij inFrankfurt aan kwamen was onze aansluiting naar Amsterdam al weg en moesten wij ook daar enekel uren wachten. Vele uren later dan gepland kwamen wij met onze bagage aan op Schiphol en Shunyata was daar om ons af te halen en naar huis te brengen, heerijk warm met haar auto. Wat kan het leven toch weer mooi zijn! Ondanks sneeuw en koude was daar het eigen huis met bad en bed.

Zo kwamen Uma en Ishwara weer thuis naar hun drie maanden tocht en bijna 3000 km met de weinig comfortabele Mystical India Tour onder leiding van Swami Rajneesh. De stilte in ons vloeit voort en dat voelt fijn.

En dan hebben wij binnenkort onze 6 daagse serie workshop’s ‘Open Poort Poort Ont-moetingen’ die voor de deur staan.

Vrijdag de 15e gaat dit van start. Onze Stilte en ervaringen willen wij graag delen met Mens-genoten. Heb je zin om hier aan deel te nemen, misschien om een keertje kennis te nemen, meld je dan even aan bij Ishwara. Mailen kun je via de contactpagina of bel hem via 0614383755.

vanochtend om kwart over vijf liep de wekker af. We sliepen in een hotel in Nagpur, 8 km van het vliegveld vandaan.

Om half acht vertrok ons vliegtuig en om half tien landde we met zijn tweeen op Delhi airport.

Nu zijn we weer terug in ‘Zorba the Buddha’ in Merauli. Een prima oort om even af te kicken, al is het ook hier een stuk kouder dan waar we gisteren nog waren.

Nagpur ligt op de hoogte van Mumbai, het is daar warm, zelfs gisteravond was een T-shirt voldoende om op straat in te lopen. Hier is het zo’n 10 graden. Vanmiddag in de zon was het aangenaam.

Morgenavond 11 uur vertrekken wij van hier en om 3 uur in de ochtend / nacht gaan we de lucht in volgens het schema. Daarna vliegen wij vier en een half uur terug in de tijd en landen we naar verwchting om ca. 10 uur op Schiphol Airport.

Ben benieuwd hoe mij hete bad zal voelen en mijn eigen bed.

Het weerzien van ‘ mijn 2 meiden’  staat ook op het programma en daar zie ik ook naar uit.

Tot ziens op de workshops en aanmelden kan nog steeds.

Groeten uit India,

Ishwara.

Osho's Geboorteplek

Osho’s playmate and disciple

Osho’s playmate

De busrit was weer lang en vermoeiend. We zijn in een zeer arm gebied in India terecht gekomen. Hier bestaat het leven alleen uit basics. Dat vinden we overal in terug : de ashram, het eten, het ontbreken van iedere vorm van luxe. Op het terrein van de ashram bevindt zich een geiser, waar je met een emmer wat warm water kan tappen. Maar we weten dat dit geen luxe reis is, en als Ishwara eenmaal zijn luchtbed heeft opgeblazen en geinstalleerd kan er in ieder geval weer wqorden geslapen. Voor mij betekent dat steeds de ‘luxe’ van twee matrassen van ongeveer 3 cm dik! Rajneesh trakteert alle deelnemers steevast op bloemenslingers en een fruitmand.

En zo lopen we daar dan toch heel feestelijk rond, want Kutchwara is wel de geboorteplek van Osho. Van het jongetje Rajneesh dat hier geboren werd, bij zeer eenvoudige ouders, op het arme Indiase platteland. Op de geboortedag van Rajneesh bezoeken we het geboortehuis. Met Manu, de fluitspeler die regelmatig in Poona voor Osho heeft gespeeld, voorop gaat het hele gezelschap naar het huis. Alle dorpsbewonders zijn uitgelopen en de kinderen roepen vrolijk ‘swamiji toffee’. Bij het huis aangekomen worden er door rajneesh en alle anderen bloemen neergeled bij de diverse portretten van Osho, die hier hangen. De groep is behoorlijk stil en onder de indruk van de hele ceremonie, de dorpsbewonders raken niet uitgepraat over dit tafreel en verdringen zich eveneens rondom het huis, dat vandaag zo in de belangstelling staat. Ishwara wringt zich met de fotocamera overal tussendoor, om foto’s voor de website van Rajneesh te maken. Hij moet bijna vechten voor mooie kiekjes, want iedereen lijkt ‘in trance’ in dit huis en reageert niet of nauwelijks op zijn aanwijzingen. Sannyasins zitten stil, voor de foto’s van de geliefde meester, hier en daar wordt gehuild, een golf van emotie is voelbaar. Alle Ashram ongemakken en onvrede over het eten lijken vergeten. Na de meditatie wordt het huis bezichtigd, oot was dit huis het enige stenenhuis van het dorp, het enige huis dat zelfs over een verdieping beschikte! Deze zolder is zo krakkemikkig dat je niet met veel mensen tegelijk naar boven kan. Zo ontstaan er hele rijen in dit kleine huisje waar zich nu zo’n 60 mensen tegelijk in bevinden..en die arme Ishwara maar proberen foto’s maken.
Na ruim een uur is de ergste drukte voorbij en gaat Rajneesh alweer terug naar de ashram, gevolgd door bijna alle sannyasins. Nirmal deelt toffee’s uit aan de kinderen, een beetje zoals Sinterklaas zijn zwarte pieten pepernoten uit laat delen. Dan is er ruimte voor Ishwara en mij om stil te gaan zitten. Ik heb mijn gitaar meegenomen en speel bedeesd en heel zachtjes enkele songs voor deze master of masters. Wat een vreemde gewaarwording om nu hier met Ishwara, die ik nota bene in Jeruzalem heb ontmoet, nu zo ontroerd hier in Kutchwara in het geboortehuis van Bhagwan Shree Rajneesh voor zijn foto te zitten. Opnieuw vallen de sannyasins die nog aanwezig zijn elkaar ontroerd in de armen. Er worden foto’s gemaakt en handen vastgehouden. De boodschap van Osho isw zo voelbaar : het gaat alleen en uitsluitend om liefde! Liefde overstijgt klassen, nationaliteit, en geslacht. In de liefde is iedereen gelijk. De 600 boeken die gepubliceerd zijn over het werk en leven van Osho gaan alleen hierover. Hij was het die (voor velen) de woorden van de oude meesters Mahavira, Bhoeddha, en Jezus opnieuw leven heeft ingeblazen. De innerlijke weg, de esoterische betekenis van al deze verhalen duidend. Helaas is er geen plaats en ruimte in de ‘wereldgeschiedenis’ om deze heldendaden tot uitdrukking te brengen. Voor de zoeker naar waarheid, naar authenciteit, naar de stilte zijn dit onvergetelijke innerlijke momenten. Er wordt een doorkijkje gegund in dit diepe contact met de innerlijke satguru. Stil, heel stil word ik ervan.
Later als we naar de ashram teruglopen, komt er een oude vrouw op ons afgelopen. Met de hulp van een vertaler komen we erachter dat deze vrouw een speelkameraadje van de jonge Rajneesh was. Ze toont ons haar mala met het jeugdportret van Rajneesh. Omdat Rajneesh haar dankbaar was voor de betoonde liefde van haar kant heeft hij haar 100 brieven geschreven, om te bedanken voor die liefde. Als ongeletterd meisje stapte zij in Kutchwara op de bus om naar het verre en onbekende Bombay te reizen om zijn sannyasin te worden. Een daad die haar in onmin met haar familie bracht, maar haar liefde voor haar jeugdvriend was groter! Voor mij stond hier een ware Maria Magdalena in al haar schoonheid. De dorpsbewoners zorgen nu zo goed als mogelijk is voor haar, hier wordt nog in een dorpscommune geleefd, op een natuurlijke manier.

Hier vanuit Khajuraho, India, een goede Sinterklaas gewenst.
Ik ben er niet bij, moet het doen met lichte buikpijn en dairree voor al de tijd dat ik op reis ben. Wel lastig, maar krijg nu een idee hoe het is voor mijn lieve Ananda – dochter om zo vaak buikpijn te hebben.
Ik hoop voor jullie dat jullie Sinterklaas en Pieten de nodige fijne dingetjes in jullie schoen doet. Heel veel plezier gewens vanuit het Hier-Nu.

Helaas heb ik nu geen Skype en de volgende dagen zitten we ergens in de rimboe zonder alles!!
Rajneesh heeft catering en generator en meer georganiseerd. We weten niet of we buiten of binnen kunnen slapen, wel dat er geen comfort zal zijn.

Deze Tour is een luxe uitvoering van hoe Boeddha het met zijn 3000 discipelen deed zo’n 2500 jaar geleden. Hij bleef in ieder dorp slechts drie dagen en dan moest iedereen weer verkassen. Geen andere plek om uit te rusten dan onder en boom, ieder ongemak beleven zonder mokken en enkel wat in je bedelnap terecht kwam was hun deel.

Nu, dit hier is ook niet gemakkelijk maar wel te doen. Onze karavaan van nu minstens 60 mensen zal uitgroeien tot zo’n 100 en gaat iedere 3 tot vier dagen weer naar het volgende kamp.
We volgen de voetsporen van onze Meester Osho. Waar hij geboren is, verlicht raakte, waar zijn geliefde plaatsen waren en ga maar door. Alles met een diepe voelbare betekenis dat ingrijpt in ons zijn.

Onze Meester Osho is voortdurend voelbaar aanwezig en Rajneesh zit tegen zijn 5e Samadhi aan. Hij verwacht dat dit tijdens deze Tour gaat gebeuren.

Wij hopen er bij te zijn, want dit moet geweldig zijn. Hij zegt dat de kans om fysiek te sterven hierbij groot is, maar voelt dat zijn lichaam deze energie aan zal kunnen. Jaren van lichamelijke voorbereiding gingen hieraan vooraf. Hier sprak hij gisterenavond over, voor velen klonk dit als nieuw, met mij had hij er al vaker over gesproken.

Bijzondere zaken die voelbaar zijn.

Lieve groeten en kussen van

Ishwara.

Als je besluit om van de partij te zijn op onze workshops, wees ook dan op je hoede voor iedere gedachte of zogenoemd gevoel om het toch maar niet te doen, geen tijd te hebben en al het andere dat zo heerlijk in ons denken verschijnt. Iemand die begrijpt waar het om gaat laat zich er niet meer door afleiden!! Het innerlijk werk begint met het be-grijpen / ‘doorzien’ waar het om gaat om hiermee toeschouwer te zijn tijdens de onzin en afleidingen van het denken. Niets meer en niets minder. Stilte en Meditatie is er altijd al, enkel mijn denken zat me in de weg. Een fantastische ervaring.

Naast ons klooster is een klein restaurantje, waar de lokale pukta (soep) en momo’s (gestoomd of gefrituurd) kunnen worden geproefd. Hier raak je gemakkelijk in gesprek met allerlei oude en jonge mensen die hier (net als wij) een poos de rust en stilte opzoeken in dit opmerkelijke dorp. Opmerkelijk is verder da veel van die jonge mensen (nauwelijks rond de 20 jaar) hun weg vinden naar Rewalsar. Ze verblijven soms maanden in een van de kloosters. Ze reizen vaak alleen, en er is een mooie rustige stilte in hun ogen te zien, een vrolijke zekerheid in hun doen en laten. Als ze mijn gitaar zien, worden er al snel wat songs gespeeld en gezongen.

De volgende dag gaan we met z’n allen naar de grot van Padma Sambhava. Omdat we niet allemaal in de auto van Rajneesh passen, nemen Yogam en ik de bus. De veel te smalle weg, de tegenliggers, en de duizelingwekkende hoogte, we gaan tot 2200 m en betalen wel 4 rupees voor deze rit van een half uur. Ik deel wat chocola met twee jongetjes, die in hun schooluniform naast mij zitten. Hun ranke lenige lijfjes ontroeren mij. Zo maar uit het niets schieten lachsalvo’s uit mijn buik omhoog. Ik zit gewoon keihard te gieren van het lachen in die bus….dan zijn we bij de grot aangekomen, en beklimmen de hoge trappen. Yogam en ik zitten een poos in een kleine grot, die we eerst onderzocht hebben met een olielampje. Uit een nis staren de ogen van Padma Sambhava ons aan uit eindeloze verten. Het is fijn om hier zo te zitten. Later vinden we de rest van het gezelschap en dan blijkt er nog een grot te zijn, waar zich ook een immens standbeeld van Padma bevindt. Na afloop van het bezoek trakteren de tibetaanse dames monniken ons op een heerlijk kopje ‘zoute’ ghee thee, uiteraard moesten we de donatiepot niet vergeten. Het is vredig toeven hier boven op de berg…in het gezelschap van onze eigen Rajneesh, die bij deze gelegemheid een tibetaanse mala draagt.

Days in this Rewalsar Bowl
Sounds endlessly reflecting
Quiet calmness of togetherness
making pictures with the heart
nowhere to go, nothing to do
turning the bells of eternity

Na 3 dagen Rewalsar zitten we opnieuw in de taxi richting Rishikesh.

Guru Padmasambhava een Tibetaanse verlichte rond 800 na Chr.

Here a SimpleViewer Flash gallery should be displayed. Click here to open the post in your browser to see the gallery.

=========

Guru Padmasambhava Temple

Here a SimpleViewer Flash gallery should be displayed. Click here to open the post in your browser to see the gallery.

=========

Vandaag was weer zo’n dag waarop samenspraak niet harmonieus verliep.
Een weer herinneren dat ook dit de leermeester is, een spiegel voor mij zowel voor de ander.
Hoeveel moed is er steeds weer nodig om stil en eerlijk te zijn en onze buik te blijven voelen?
Stil te staan, oplettend zijn in dát wat mechanisch is, onplezierig voelt en gelijk wilt hebben.
Juist wanneer die ander mijn gedrag, mijn woorden, mijn moed, besluiten of daden afkeurt.
Voelen, luisteren, oplettendheid en blijven bij het ongenoegen gaf ook nu weer ruimte.
Niet-doen, ont-doen is wat mij het dichtst bij de Stilte in het moment brengt.
Dan merk ik weer hoe essentieel ‘aanwezig zijn’ is: meditatief bewustzijn is de sleutel op mijn Pad.

Dan voel ik dat waarheid binnen in mij is, in die dansende leegte; wáár anders kan ik haar vinden.
In mijn staat van ‘vrij zijn van gedachten en gevoelens’, voorbij dromen en ideeën weet ‘ik’ haar te kennen.
Wanneer mijn denken-voelen vrij is van verlangens, oordelen en projecties, dán weet ZIJ mij te vinden.
Omdat dit het instrument is waarmee Waarheid ont-dekt gaat worden wanneer ik niet-doe.

Dus waarom al dat strijden, geschokt voelen, gelijk hebben, en al wat meer waar het denken een mening over heeft.
Waar ‘mijn gevoel’ zijn smoezen aan mij opdringt? Waarom nog geloof hechten aan deze mechanische nonsens.

Dáár waar enkel bewustzijn is, dáár manifesteert waarheid zich.
Waarheid is eenvoudig, ongecompliceerd.
Het was er reeds voordat ik er was, het hoeft dus niet gevonden te worden enkel ontdekt.
Ontdaan te worden van al mijn ideeën over ‘dat het anders moet zijn’ zodat ‘ik’ me veilig voel.

Mijn kleine, soms getergde ikje wil zo graag flink en slim zijn, maar echt het stelt niets voor . . .
Verwar het niet met mijn IK, want dat ÍS en ziet zowel de mijne als ook jouw getergde ikje manoeuvreren.
Waarom zou ik moeten zijn zoals ik vroeger was en jij nu denkt te zijn? Waarom moeten mensen gelijk zijn?
Mijn Pad is het Pad van de toeschouwer die dit aardse (strijd)toneel gadeslaat, ondertussen rustend in ZIJN.

Ik zal waarheid dienen te leven want er is geen andere weg om haar te vinden.
Ik zal waarheid dienen te worden, want er is geen andere weg om haar te kennen.
Ik zal waarheid niet door woorden kennen, en ook niet door geschriften.
Niet door studeren, lezen of te mediteren, die stille vorm van doén;
Want dit is ook een activiteit -hoe rustgevend ook- van het ego. Ont-doen is waar het om draait.
Waakzaamheid in Dít moment is Meditatief zíjn; en dat is waar het om draait.

IK bewandel mijn eigen Pad en dat loopt voor nu langs India . . .
Om te vertoeven bij mijn vrienden in de Stilte waar Ik zo graag BEN.