Open Poort Ont-moetingen

Archive for the ‘het pad’ Category

Alsgevolg van de hevige mist in Delhi, hoe onwaarschijnlijk ook, kon onze taxidriver geen hand voor oog zien toen hij ons ophaalde om 12 uur middernacht om ons naar het vliegveld te rijden. Wij waren de laatste 2 dagen en nacht in ‘Zorba de Buddha’  een prachtig verblijf op ca. een half uur rijden vanaf het internationaal vliegveld van Delhi. Door de dichte mist moest de chauffeur geregeld met zijn hoofd buiten de auto hangen om nog enigszins de weg te zien.

Wij vroegen ons af of er nog wel vliegtuige konden landen en opstijgen. Nu, dat was het geval! Ons vliegtuig moest een uurtje ‘boven blijven hangen’, want er was geen landings mogelijkheid. In plaats van om 3.05 uur plaatselijke tijd te vertrekken, werd het drie uren later voor we het luchtruim konden kiezen.

Toen wij inFrankfurt aan kwamen was onze aansluiting naar Amsterdam al weg en moesten wij ook daar enekel uren wachten. Vele uren later dan gepland kwamen wij met onze bagage aan op Schiphol en Shunyata was daar om ons af te halen en naar huis te brengen, heerijk warm met haar auto. Wat kan het leven toch weer mooi zijn! Ondanks sneeuw en koude was daar het eigen huis met bad en bed.

Zo kwamen Uma en Ishwara weer thuis naar hun drie maanden tocht en bijna 3000 km met de weinig comfortabele Mystical India Tour onder leiding van Swami Rajneesh. De stilte in ons vloeit voort en dat voelt fijn.

En dan hebben wij binnenkort onze 6 daagse serie workshop’s ‘Open Poort Poort Ont-moetingen’ die voor de deur staan.

Vrijdag de 15e gaat dit van start. Onze Stilte en ervaringen willen wij graag delen met Mens-genoten. Heb je zin om hier aan deel te nemen, misschien om een keertje kennis te nemen, meld je dan even aan bij Ishwara. Mailen kun je via de contactpagina of bel hem via 0614383755.

Hallo vrienden,

vanochtend om kwart over vijf liep de wekker af. We sliepen in een hotel in Nagpur, 8 km van het vliegveld vandaan.

Om half acht vertrok ons vliegtuig en om half tien landde we met zijn tweeen op Delhi airport. Read the rest of this entry »

Osho's Geboorteplek

Osho’s playmate and disciple

Osho’s playmate

  

 

 

 

De busrit was weer lang en vermoeiend. We zijn in een zeer arm gebied in India terecht gekomen. Hier bestaat het leven alleen uit basics. Dat vinden we overal in terug : de ashram, het eten, het ontbreken van iedere vorm van luxe. Op het terrein van de ashram bevindt zich een geiser, waar je met een emmer wat warm water kan tappen. Maar we weten dat dit geen luxe reis is, en als Ishwara eenmaal zijn luchtbed heeft opgeblazen en geinstalleerd kan er in ieder geval weer wqorden geslapen. Voor mij betekent dat steeds de ‘luxe’ van twee matrassen van ongeveer 3 cm dik! Rajneesh trakteert alle deelnemers steevast op bloemenslingers en een fruitmand. Read the rest of this entry »

Hallo lieverds, allemaal,

Hier vanuit Khajuraho, India, een goede Sinterklaas gewenst.
Ik ben er niet bij, moet het doen met lichte buikpijn en dairree voor al de tijd dat ik op reis ben. Read the rest of this entry »

Ja, de hele reis met al zijn ongemakken werkt heel diep door, ook om met zijn tweeen hier te zijn zonder elkaars ‘geliefden’ te zijn en al die andere projekties die de een naar de ander dient waar te maken. Vrienden en sannyas zijn is onze basis.
Ik maak veel mee en het is al behoorlijk veel stiller in mij. Uma gaat ook door vele zaken heen, want ik maak het de haar en mijzelf niet gemakkelijk. Zo doen de anderen en Uma het ook naar mij, zonder het te weten. Dit is geen ‘wittebroods party’ zoals in het ‘ gewone’ (onechte) leven vol is met gewenst gedrag en bekende obstakels die we gewend zijn te nemen. Overal en ieder moment dreigt er gevaar en of ongemak. Zowel lichamelijk als emotioneel en mentaal.
Zoals ik het hier weer ervaar is de gewieksheid van ons denken zo groot dat het altijd wel een motivatie vindt om niet deel te nemen aan meditatieve situaties zoals in deze en onze aankomende workshops voortdurend aanwezig zijn. Het weghouden van de mogelijkheid om onze ware aard -bewustzijn- te ervaren, is een van de belangrijkste reactieve functies van het getroubeleerde denken en voelen dat zich altijd als ‘ ik’ voordoet. Wat er over blijft is dan het er interessant over discussieren en te ‘ weten’ hoe het werkt terwijl je niets gerealiseerd hebt.

Als je besluit om van de partij te zijn op onze workshops, wees ook dan op je hoede voor iedere gedachte of zogenoemd gevoel om het toch maar niet te doen, geen tijd te hebben en al het andere dat zo heerlijk in ons denken verschijnt. Iemand die begrijpt waar het om gaat laat zich er niet meer door afleiden!! Het innerlijk werk begint met het be-grijpen / ‘doorzien’ waar het om gaat om hiermee toeschouwer te zijn tijdens de onzin en afleidingen van het denken. Niets meer en niets minder. Stilte en Meditatie is er altijd al, enkel mijn denken zat me in de weg. Een fantastische ervaring.

Op 29 oktober vertrekken we ’s morgensvroeg richting Rewalsar. Vroeg omdat we dan gedoe met vergunningen omzeilen, wat de prijs van de rit aardig drukt. Alle babage op het dak, inclusief de stoel van Rajneesh.
Langzaam komt de zon op, als we de hoge bergen van de Himalaya achter ons laten. Behalve de koeien en de honden, zijn er nu ook volop apen langs de kant van de weg. In Kullu ontbijten we, op aanraden van Rajneesh in de mooie tuin van een chique restaurant. Het ontbijt kost wel 165 rupees, een heel bedrag voor een ontbijt! Dan door naar Buntur en Mandi…dan is er een nieuwe vallei richting Rewalsar. Alle wegen lopen hoog door de bergen, alleen de kruispunten liggen in het dal. Rewalsar is bekend vanwege de heilige Padma Sambhava, die hier zo’n 2000 jaar geleden verlicht raakte.
Bijzonder aan hem is dat hij wordt vereerd door de Siks, de Tibetanen en de Hindoes. Rewalsar blijkt dan ook een uiterst vredige enclave te zijn, waar veel gevluchte Tibetanen een bestaan proberen op te bouwen.
Al van ver zie je het goudkleurige standbeeld van Padma Sambhava met zijn vurige ogen. Er zijn kamers voor ons gereserveerd in een Tibetaanse kloosterschool. Eeb lange klim, langs de tempel, langs de school, door een prachtige tuin, waar ook de apen vrolijk door de bomen slingeren. Overal klinken de klanken van de gebedsdiensten, rinkelen de gebedmolens, en lopen mannelijke en vrouwelijke monniken in hun typische rode gewaden. Ook het portret van de Dalai Lama is in het straatbeeld.

Naast ons klooster is een klein restaurantje, waar de lokale pukta (soep) en momo’s (gestoomd of gefrituurd) kunnen worden geproefd. Hier raak je gemakkelijk in gesprek met allerlei oude en jonge mensen die hier (net als wij) een poos de rust en stilte opzoeken in dit opmerkelijke dorp. Opmerkelijk is verder da veel van die jonge mensen (nauwelijks rond de 20 jaar) hun weg vinden naar Rewalsar. Ze verblijven soms maanden in een van de kloosters. Ze reizen vaak alleen, en er is een mooie rustige stilte in hun ogen te zien, een vrolijke zekerheid in hun doen en laten. Als ze mijn gitaar zien, worden er al snel wat songs gespeeld en gezongen.

De volgende dag gaan we met z’n allen naar de grot van Padma Sambhava. Omdat we niet allemaal in de auto van Rajneesh passen, nemen Yogam en ik de bus. De veel te smalle weg, de tegenliggers, en de duizelingwekkende hoogte, we gaan tot 2200 m en betalen wel 4 rupees voor deze rit van een half uur. Ik deel wat chocola met twee jongetjes, die in hun schooluniform naast mij zitten. Hun ranke lenige lijfjes ontroeren mij. Zo maar uit het niets schieten lachsalvo’s uit mijn buik omhoog. Ik zit gewoon keihard te gieren van het lachen in die bus….dan zijn we bij de grot aangekomen, en beklimmen de hoge trappen. Yogam en ik zitten een poos in een kleine grot, die we eerst onderzocht hebben met een olielampje. Uit een nis staren de ogen van Padma Sambhava ons aan uit eindeloze verten. Het is fijn om hier zo te zitten. Later vinden we de rest van het gezelschap en dan blijkt er nog een grot te zijn, waar zich ook een immens standbeeld van Padma bevindt. Na afloop van het bezoek trakteren de tibetaanse dames monniken ons op een heerlijk kopje ‘zoute’ ghee thee, uiteraard moesten we de donatiepot niet vergeten. Het is vredig toeven hier boven op de berg…in het gezelschap van onze eigen Rajneesh, die bij deze gelegemheid een tibetaanse mala draagt.

Days in this Rewalsar Bowl
Sounds endlessly reflecting
Quiet calmness of togetherness
making pictures with the heart
nowhere to go, nothing to do
turning the bells of eternity

Na 3 dagen Rewalsar zitten we opnieuw in de taxi richting Rishikesh.

Guru Padmasambhava een Tibetaanse verlichte rond 800 na Chr.

=========

Guru Padmasambhava Temple

I cannot read the gallery's xml file: /home/vhosts/ishwara.nl/httpdocs/weblog/wp-content/photos/Guru Padmasambhava Temple/gallery.xml
Please check that the gallery's files have been created on the admin pages!

=========

Vanmorgen aan de overkant van de rivier ‘gezeten’ op mijn matje. A love affair met libelle, water en geluid. Tranen wellen spontaan op…here I am, Here I am… Golden sunlight playing on golden wings supported by the river sound silent water love song Als ik naar het hotel terugloop overvalt mij twee keer een flinke duizeligheid. ’s Middags zitten we met Rajneesh. Hij legt uit hoe energiepatronen zich verleggen, door het ontbreken van gewoontes. Er lekt minder energie weg en deze energie dient nieuwe kanalen te zoeken in het lichaam. Dat verklaart voor een deel dat vreemde gevoel in mijn hara, mijn hart en hersenen wellicht. ’s Middags in het zwavelbad verlies ik plots de controle over mijn lichaam…en ik zak in elkaar op de rand van het zwavelbad. Ishwara schrikt ontzettend en weet te voorkomen dat mijn deels nog gladde lichaam (massageolie) in het water valt. Uiteindelijk giet hij koud water over mijn hoofd, waarna ik weer bijkom… Rajneesh adviseert Ishwara om voortaan gewoon af te wachten wat er gebeurt, omdat er voor hetzelfde geld een mini satori (verlichtingservaring) plaats vindt…hoe die te onderscheiden van flauw vallen? Uiteindelijk zijn mijn hormonen ook al 3 weken behoorlijk ontregeld, en vloei ik af en toe behoorlijk. We oefenen dus maar om de ‘pols te kunnen voelen’ .. om er zeker van te zijn, dat er wel een hartslag is!

Ik zit tussen Rajneesh en Ishwara in. Rajneesh legt een witte doek over mijn hoofd en knoopt die op een bijzondere manier om mijn hals. Het is alsof hiermee gezegd wordt: je hoeft nu niet meer te zien, te horen, te ruiken of te proeven. Vertrouw op de diepte, de stilte en laat de zintuigen voor wat ze zijn. Rajneesh is zo dichtbij, zo eigen, zo gewoon. Als Ishwara (nog steeds in mijn droom) vraagt of hij ook zo’n doek krijgt schudt Rajneesh zijn hoofd. Hij zegt dat er nog te weinig vertrouwen is. Ik ervaar de stilte in het toekijken op dit proces. Droom ik, slaap ik, ben ik?? Wie ben ik… De massages zijn verzet…ik ben een dag eerder aan de beurt. Rajneesh vraagt me of het nog steeds zo pijnlijk is. Ja, dus. Hij adviseert me om 10 minuten voor de massages mijn 3e oog met zonlicht op te laden. Hij legt verder niet uit, hoe en waarom..gewoon gaan zitten en ‘doen’ wat er wordt gezegd. Ik herinner me mijn droom…laat de stilte haar werk verrichten. De massage is deze keer op twee plekken na, goed te verdragen…

Vandaag was weer zo’n dag waar ego me de les las en Ik me weer herinnerde . . .

Vandaag was weer zo’n dag waarop samenspraak niet harmonieus verliep.
Een weer herinneren dat ook dit de leermeester is, een spiegel voor mij zowel voor de ander.
Hoeveel moed is er steeds weer nodig om stil en eerlijk te zijn en onze buik te blijven voelen?
Stil te staan, oplettend zijn in dát wat mechanisch is, onplezierig voelt en gelijk wilt hebben.
Juist wanneer die ander mijn gedrag, mijn woorden, mijn moed, besluiten of daden afkeurt.
Voelen, luisteren, oplettendheid en blijven bij het ongenoegen gaf ook nu weer ruimte.
Niet-doen, ont-doen is wat mij het dichtst bij de Stilte in het moment brengt.
Dan merk ik weer hoe essentieel ‘aanwezig zijn’ is: meditatief bewustzijn is de sleutel op mijn Pad. Read the rest of this entry »