Alsgevolg van de hevige mist in Delhi, hoe onwaarschijnlijk ook, kon onze taxidriver geen hand voor oog zien toen hij ons ophaalde om 12 uur middernacht om ons naar het vliegveld te rijden. Wij waren de laatste 2 dagen en nacht in ‘Zorba de Buddha’  een prachtig verblijf op ca. een half uur rijden vanaf het internationaal vliegveld van Delhi. Door de dichte mist moest de chauffeur geregeld met zijn hoofd buiten de auto hangen om nog enigszins de weg te zien.

Wij vroegen ons af of er nog wel vliegtuige konden landen en opstijgen. Nu, dat was het geval! Ons vliegtuig moest een uurtje ‘boven blijven hangen’, want er was geen landings mogelijkheid. In plaats van om 3.05 uur plaatselijke tijd te vertrekken, werd het drie uren later voor we het luchtruim konden kiezen.

Toen wij inFrankfurt aan kwamen was onze aansluiting naar Amsterdam al weg en moesten wij ook daar enekel uren wachten. Vele uren later dan gepland kwamen wij met onze bagage aan op Schiphol en Shunyata was daar om ons af te halen en naar huis te brengen, heerijk warm met haar auto. Wat kan het leven toch weer mooi zijn! Ondanks sneeuw en koude was daar het eigen huis met bad en bed.

Zo kwamen Uma en Ishwara weer thuis naar hun drie maanden tocht en bijna 3000 km met de weinig comfortabele Mystical India Tour onder leiding van Swami Rajneesh. De stilte in ons vloeit voort en dat voelt fijn.

En dan hebben wij binnenkort onze 6 daagse serie workshop’s ‘Open Poort Poort Ont-moetingen’ die voor de deur staan.

Vrijdag de 15e gaat dit van start. Onze Stilte en ervaringen willen wij graag delen met Mens-genoten. Heb je zin om hier aan deel te nemen, misschien om een keertje kennis te nemen, meld je dan even aan bij Ishwara. Mailen kun je via de contactpagina of bel hem via 0614383755.

vanochtend om kwart over vijf liep de wekker af. We sliepen in een hotel in Nagpur, 8 km van het vliegveld vandaan.

Om half acht vertrok ons vliegtuig en om half tien landde we met zijn tweeen op Delhi airport.

Nu zijn we weer terug in ‘Zorba the Buddha’ in Merauli. Een prima oort om even af te kicken, al is het ook hier een stuk kouder dan waar we gisteren nog waren.

Nagpur ligt op de hoogte van Mumbai, het is daar warm, zelfs gisteravond was een T-shirt voldoende om op straat in te lopen. Hier is het zo’n 10 graden. Vanmiddag in de zon was het aangenaam.

Morgenavond 11 uur vertrekken wij van hier en om 3 uur in de ochtend / nacht gaan we de lucht in volgens het schema. Daarna vliegen wij vier en een half uur terug in de tijd en landen we naar verwchting om ca. 10 uur op Schiphol Airport.

Ben benieuwd hoe mij hete bad zal voelen en mijn eigen bed.

Het weerzien van ‘ mijn 2 meiden’  staat ook op het programma en daar zie ik ook naar uit.

Tot ziens op de workshops en aanmelden kan nog steeds.

Groeten uit India,

Ishwara.

Hier vanuit Khajuraho, India, een goede Sinterklaas gewenst.
Ik ben er niet bij, moet het doen met lichte buikpijn en dairree voor al de tijd dat ik op reis ben. Wel lastig, maar krijg nu een idee hoe het is voor mijn lieve Ananda – dochter om zo vaak buikpijn te hebben.
Ik hoop voor jullie dat jullie Sinterklaas en Pieten de nodige fijne dingetjes in jullie schoen doet. Heel veel plezier gewens vanuit het Hier-Nu.

Helaas heb ik nu geen Skype en de volgende dagen zitten we ergens in de rimboe zonder alles!!
Rajneesh heeft catering en generator en meer georganiseerd. We weten niet of we buiten of binnen kunnen slapen, wel dat er geen comfort zal zijn.

Deze Tour is een luxe uitvoering van hoe Boeddha het met zijn 3000 discipelen deed zo’n 2500 jaar geleden. Hij bleef in ieder dorp slechts drie dagen en dan moest iedereen weer verkassen. Geen andere plek om uit te rusten dan onder en boom, ieder ongemak beleven zonder mokken en enkel wat in je bedelnap terecht kwam was hun deel.

Nu, dit hier is ook niet gemakkelijk maar wel te doen. Onze karavaan van nu minstens 60 mensen zal uitgroeien tot zo’n 100 en gaat iedere 3 tot vier dagen weer naar het volgende kamp.
We volgen de voetsporen van onze Meester Osho. Waar hij geboren is, verlicht raakte, waar zijn geliefde plaatsen waren en ga maar door. Alles met een diepe voelbare betekenis dat ingrijpt in ons zijn.

Onze Meester Osho is voortdurend voelbaar aanwezig en Rajneesh zit tegen zijn 5e Samadhi aan. Hij verwacht dat dit tijdens deze Tour gaat gebeuren.

Wij hopen er bij te zijn, want dit moet geweldig zijn. Hij zegt dat de kans om fysiek te sterven hierbij groot is, maar voelt dat zijn lichaam deze energie aan zal kunnen. Jaren van lichamelijke voorbereiding gingen hieraan vooraf. Hier sprak hij gisterenavond over, voor velen klonk dit als nieuw, met mij had hij er al vaker over gesproken.

Bijzondere zaken die voelbaar zijn.

Lieve groeten en kussen van

Ishwara.

Rajneesh belde ons na 01.00 uur steeds weer op omdat hij wist dat de chauffeur ons langs een grote omweg hierin bracht via zeer gevaarlijke wegen en we konden ieder moment gekaapt worden door bandieten die langs die wegen opereren en mensen en alles beroven!! Vandaar al die mensen met geweren over hun schouder die we tegenkwamen. Wij hadden geen vermoeden van deze gevaren, vonden wel dat we in erg ruig en stil gebied vertoefden.

Na twaalven in de nacht was Rajneesh al op de plaats van bestemming, ondanks dat hij uren na ons vertrok met zijn auto. Hij was zeer boos op de vervoerder omdat deze ons om geldelijk gewin aan groot gevaar blootgestelde. En als Rajneesh boos is, dan is er VUUR!

Vandaag is het bijkomen, want vanaf Delhi hebben we eigenlijk hoofdzakelijk in een bus gezeten.

Ja, we zijn hier aangeland, daar waar de Ganges India instroomt.

Omdat de internet verbindingen zo traag zijn en ook omdat de dagen vol zijn met onze meditatieve programma’s van divers allooi, hebben we moeite met bloggen en dus nieuw materiaal toevoegen,

Blijf terugkeren, we komen terug op hoe wij omgaan met onze irritaties en andere ongemakken.

Mooie verhalen, daar zijn al boeken vol over geschreven, maar het echte werk vindt plaats op ‘de marktplaats’ van het gewone leven.
Graag tot later, binnekort hopen we weer een snellere internet verbinding te scoren.
Het gaat geweldig met ons . . .

liefs van Uma en Ishwara.

(al zijn wij niet altijd lief voor elkaar – zoals een opervlakkige toeschouwer zal oordelen)

Woensdag 7 oktober 2009.  De vlucht van Amsterdam naar Delhi, vermoeid we  komen `s nachts aan en gaan van het internationale vliegveld naar een hotel in Delhi. Hier overnachten we om de volgende avond aan een busreis door de nacht heen mee te maken. 

dag 2 Per Volvo nachtbus van Delhi richting Manali
(2200 meter hoogte)

We vertrekken voor een spectaculaire busreis naar Kassol, in de buurt van Kullu, ongeveer 7 uur rijden van Manali. Aankomst rond het middaguur zodat we nog wat aan de dag hebben. Kassol ligt op een hoogte van 1600 meter en biedt na de drukkende hitte van Delhi een weldadig, gematigd klimaat. Vandaag tijd om even van al het gereis te bekomen en lekker op je gemak door het dorpje en over de markten te lopen.

kampvuur met Rajneesh

Het is geweldig om onze vrienden weer te onmoeten en de warmte van Rajneesh in te ademen. ‘s avonds zitten we bij een kampvuur in de toch wel koude nacht. Tot 2 uur zitten we daar muziek, zang en van tijd tot tijd een vraag aan Rajneesh die dan op een diepzinnege wijze wordt beantwoord met zo een duidelijkheid en tegelijkertijd mysterie als mijn oren nog niet de diepgang van zijn uitspraken kunnen bevatten. Zo hoort het, zo ging het altijd en nu ook. Als de discipel er klaar voor is dan is de Meester te verstaan in woord of in Stilte. Waren het niet de woorden van de Christus die zeggen: hij die oren heeft kan horen.

Zonder woorden voel ik de tranen van geluk stromen, voor niemand anders bedoeld dan voor mijn eigen hart. Beelden, ideeen en toekomst zijn daarin niet belangrijk. Zoals de eigenaar van dit hotelletje me vandaag zei: “De mensen hebben geen tijd meer voor de Liefde” .  En dat voelt als waar; hier is nog alle tijd om de dingen te doen die enkel van belang zijn. Voor dit moment, meer niet. 

 Onderweg, de wegen nauwelijks breed genoeg voor 2 van dit soort wagens

Twee arenden vliegen hoog boven de witbruisende rivier. Grote rotsblokken liggen her en der verspreid in de rivier. Over de houten hangbrug in de verte wandelen allerlei mensen in felgekleurde gewaden naar de overkant. Dat alles onder het alziend oog van de besneeuwde Himalya toppen. Een koe en haar kalf lopen langs de oever, salamanders springen vrolijk rond, en vogeltjes baden zich op het vroege uur. Vanaf het terras dat een prachtig uitzicht heeft op de rivier sla ik dit tafreel  gade. Wij zijn in India! Dit is India…na de stoffige reis via Delhi, en de diverse bussen is het hier een verademing. Schone lucht, prachtige natuur, het voortdurende geluid van de rivier. Rajneesh houdt op een strategische plek het overzicht. Bestemming en richting liepen de laatste dagen wat door elkaar. We waren te ver doorgereden met de bus. Vriendelijke chauffeurs telefoneren er mobiel vrolijk op los. Ook voor hen is nog niet helemaal duidelijk waar deze passagiers naar toe moeten.
Uiteindelijk worden we op een soort taxi standplaats afgezet, het duurt nog even voor de taxi komt. Vandaag is het mijn verjaardag. Na een bezoekje aan de ‘ open air toilet’  met uitzicht op het dal, ontbijten we met een ommeletje en toast in een heerlijk zonnetje. We keuvelen wat met de mensen die er ook zitten. Dan komt de ’taxi’ en in vliegende vaart gaan we naar de eindbestemming Kasol! Met een flinke vaart stuiven we de bergen op en af, je kan hier ook fantastisch raften vertellen ons de borden langs de weg. Ravijnen, tunnels, en die rivieren, alweer een prachtige rit. Het sanskriet langs de weg doet me vertrouwd aan, maar ik kan het nog niet goed ontcijferen. Dan, plotseling zijn we er en komt Min, de vriendin van Rajneesh, aangelopen.
Min verwelkomt ons en brengt ons naar onze kamer. We vallen vrijwel direct een uurtje in slaap. ‘s Avonds begroeten we Rajneesh. Een hartelijk welkom en de aanblik van zijn voorkomen ontroert ons weer diep. Rajneesh en regelt , rekent en organiseert massage en een Pancha Karma behandeling. We moeten beginnen met meer gronden, eerst het lichaam in orde maken, dan de dans  (Kundalini) en daarna de meditatie.   ‘s Avonds krijgt  Ishwara al zijn eerste massage van  Abilash, onze masseur uit Kerala. 

Op een matrasje voor een deur met een grote spleet eronder, waar de kou van de avond heen waait, daar ligt ie op de grond. De vaardige handen van Abilash vinden pijnlijke plekken: Energie blokkades. De eerste nacht slapen we heerlijk, Ishwara heeft het koud want de temperatuur daalt behoorlijk en het dekbed is niet groot genoeg voor zijn lijf. De volgende dag gaan we met Abilash met de bus naar Manikaran. Alweer een adembenemende tocht langs afgronden, met manoeuvres die in Nederland absoluut niet door de beugel kunnen. Ondertussen ons afvragend of onze remmen wel door de APK zouden komen, luid toeterend scheuren we door de bochten, dat doet idereen hier. De weg is nauwelijks breed genoeg voor de bus, laat staan voor de tegenliggers. Het OV is hier nog in mensenhanden; je koopt gewoon voor 5 roepies een kaartje. Op het fluitsignaal van de conducteur (zoals een scheidsrechter) wordt er in en uitgestapt.  We wandelen door het dorpje naar het zwavelbad. We komen aan bij een primitief badhuisje waar enkel het hoognodige aanwezig is:  heet water wat diep uit de grond oprijst. Onze lichamen liggen een half uurtje in dit hete zwavelbad, enigszins duizelig proberen we ons weer in de kleren te hijsen. Bus terug, lunchen met Min, in een restaurant waar naast ons uitvoerig geblowd wordt. Het is hier een walhalla voor de marihuana-roker omdat hier vroeger mensen woonden die dit legaal verbouwden.

Hierna krijg ik een massage, ook bij mij vinden de handen van Abilash blokkades.  Zijn aanpak is helder : hier moet gewerkt worden. Mijn benen ervaren het als buitgengewoon pijnlijk, en dit is nog maar het begin. Rajneesh heeft hem opdracht gegeven om flink door te pakken. Na 10 massages hebben de oliebehandelingen (Pancha Karma) die over enkele weken zullen plaats vinden, dan een goede uitwerking.  Het op en top energetisch reinigen van het lichaam is een voorwaarde om  de vrijkomende energie in de latere meditaties te kunnen verwerken.  De dagelijkse zwavelbaden hebben als doel  de huid zo doorlaatbaar mogelijk te maken.  De dagen zijn warm, de nachten koud, we slapen diep en worden laat wakker. Buiten is het dan lekker warm, maar de Indiers klagen over de kou. We praten en lezen op het terras, ruzien waar nodig, want er wordt genoeg getriggerd en genieten van de omgeving.  ‘s Avonds is er diner bij Swami Rajneesh. Er zijn nog vier Russische en Indiase vrienden. Er wordt gesproken over de teloorgang en de dominantie van de leiding van Osho resort in Poona.  Het werk van Osho dreigt hierdoor in de vergetelheid te komen.        

Here a SimpleViewer Flash gallery should be displayed. Click here to open the post in your browser to see the gallery.

Maar ja, achteraf is het gemakkelijk praten. Aanvankelijk begon ik als een zoeker, een zoeker naar wat eigenlijk? Ja, naar een beter, vreugdevoller leven. een somber zwaarmoedig mens was ik wel volgens mijn omgeving. Natuurlijk dát was ook zo, maar hoe te veranderen. Ik zag mijn omgeving reageren en mijzelf soms nog feller als zaken mij niet bevielen. Ik hoorde mij dan gelijksoortige dingen zeggen en dingen doen die ik mijn ouders vaker had zien doen. Tot ik een oom van mij zag: Inmiddels verlamd, kon zelf niet meer eten, moest gevoerd worden. Zijn mond was nog gelijk zo als vroeger. Mopperend op de hulp die hem geduldig iedere keer weer een lepel eten voerde. Ik kreeg een flash back en zag deze oom in vervlogen tijden toen ik een kind was te keer gaan tegen mij en mijn moeder op een zelfde manier. Ik hoorde dat hij aanvankelijk gelijksoortige pijnen had als ik en toen besloot ik naar de oorzaak van mijn ontevredenheid en boze reacties in mijn leven op zoek te gaan. Ik dacht dat dit te weten de boel wel zou oplossen. Een psychologische – medische benadering dus die Niets heeft opgeleverd! Enkel dan dat de Zoeker in mij was geboren. Ik ging op zoek.

Ja, ik leerde een nieuwe psychologische benadering waarmee ik de mens die ik ben kon gaan begrijpen. Later bleek ook dit niet voldoende en toen werd de ‘Spirituele Zoeker’ geboren. De vraag ‘wat ligt er ten grondslag aan mijn Leven’ kwam te voorschijn en deze vraag heeft zichzelf opgelost toen ik voorbij het ‘denken-voelen’ gebeuren ‘viel’.  Ja, er werd ontdekt Wat Ik Ben. Dat was het einde van mijn zoektocht. De zoeker had Zichzelf gevonden. Iets dat de psychologie nooit kan vinden. Dit ga ik verder niet uit leggen. Verdiep je in mijn interesse gebieden en het zal je ook overkomen.

Om met Gurdjieff te spreken: “Het is nog maar de vraag of je een Ziel / Centrum hebt”. Dát ben ik met hem eens. Ik/wij moe(s)ten veel mechanismen onder ogen komen, alvorens je zover bent. Ik ontdekte: Creëer je Centrum door je te ontdoen van al je mechanismen, gewaarzijn van handelen, denken en emotie is de sleutel. En. . . in tegensteling wat ons is wijsgemaakt: Jij bent je denken en voelen NIET. Het is slechts een beweging in JOU!

Om dit in je leven te integreren is waakzaamheid, oplettendheid noodzakelijk. Gedachten en emoties komen en gaan, dus dát kan geen onderdeel van jouw Essentie zijn, maar wat is dan wel behorend tot Essentie?

Dát is nu juist onze zoektocht waarvoor we ons leven op aarde gebruiken, ondertussen steeds meer plezier beleven aan ieder moment. Zelfs de minder leuke momenten hebben ons iets te vertellen en brengen ons verder in ons centrum door stil daarin aanwezig te zijn.

8-9      Nog één maand te gaan voordat Ishwara en ik afreizen naar de Himalaya in India. We gaan naar Manali swami Rajneesh ontmoeten en daarna zijn Meditatie tour meemaken.

Vandaag is de ‘Open Poort’ geopend. Het weblog waarop we onze ervaringen m.b.t. de ontmoetingen rond de ‘Open Poort’ willen delen met allen die ons dierbaar zijn, en voor wie waarheid zo mogelijk nog dierbaarder is. Een ‘Open Poort’. Waarheid als allerhoogste, als God..als Bhagwan. Het was Bhagwan (Osho, dus) die in zijn autobiografie schreef: in de heilige geschriften van de Hindoes is het woord Bhagwan bijna synoniem met God. In het Sanskriet zijn er drie woorden, bhagwan is het eerste, ishwar het tweede en paramatma het derde. Paramatma betekent de allerhoogste ziel, dus wie het echt begrijpt gebruikt het woord Paramatma voor God. Het tweede woord is Ishwar. Het is een prachtig woord. Ishwar betekent ‘de rijkste’, letterlijk iemand die alles heeft, die alles is. Op het ogenblik dat goddelijkheid wordt ervaren heb je alles wat van waarde is. Misschien bezit je wel niets, daar gaat het niet om, maar je hebt alles wat in het leven van enig belang is.
Het derde woord is Bhagwan. Bhagwan is moeilijk in een andere taal te begrijpen. In India wordt het woord door twee soorten mensen gebruikt. Ten eerste door de Hindoes en ten tweede door de Boedhisten en Jainisten. Deze laatste geloven niet in God, maar duiden de boeddha aan met bhagwan Boeddha en Mahavira met bhagwan Vardhmana Mahavira. Maar die betekenis is verschillend van de hindoes…die winden er geen doekjes om. Het hoofdwoord van bhagwan is -bhag- en dat betekent vagina. En Bhagwan betekent iemand die de ‘vagina van het Al’ gebruikt om te scheppen “de schepper’. Hindoes vereren de vrouwelijke vagina en het mannelijke fallussymbool de sjivalinga. Het oprijzende gedeelte is gewoon een symbool van het mannelijk geslachtsorgaan en het staat in de vagina. Daaronder, als je (goed) gekeken hebt, bevindt zich een marmeren vagina waar de fallus uit oprijst.

Tijdens een meditatiekamp, lang geleden, diep in de Himalaya in Koeloe-Manali, één van de prachtigste plekken op aarde – het wordt het dal van de Goden genoemd – werden 21 mensen door Acharia Rajneesh tot de staat van sannyas ingewijd. Die sannyasins noemden hun inwijder daarna Bhagwan. Het betekent niet God, niet de schepper, het betekent ‘de Gezegende’ – iemand die is thuisgekomen. . iemand die zichzelf heeft ontmoet. Dan bestaat er niets meer dan zegeningen en zegeningen blijven over hem neerdalen. En Bhagwan zijn wij allemaal. Het duidt geen prestatie aan, het toont de universaliteit, ons wezen zelf. Je bent al God. Maar dat is vaak te veel voor het ego, iemand die zichzelf Bhagwan noemt die kwetst makkelijk het ego. Een Bhagwan geeft ‘Zijn’, maakt wakker. Hij geeft geen kennis waar het ego zich aan te goed kan doen.

Nog een maand dan reizen we af naar de Himalayas, naar het dal van de Goden, naar Manali…naar Rajneesh en Min. Ik prijs mijzelf gezegend in dit leven geoefend te hebben met Bhagwans en Ishwara’s. Ik ben gezegend omdat ik vertrouwd ben geraakt met de ‘Open Poort’ op een onbekende manier…ik ben gezegend omdat ik kan huilen om deze verhalen. Maar ook kan ik dansen en lachen om al die serieuzigheid, waarin ik zo lang gevangen zat. Deze Uma Saraswati wil thuiskomen en gaat op reis…nog 4 weken…