Open Poort Ont-moetingen

Mijn kertstmis in Jabalpur

Het was vooral een stille ‘kerst’. Op het programma van deze week stond geschreven ‘be as silent as possible’. En aan dat ‘as possible’ heb ik mij zo goed als mogelijk gehouden. Een heerlijk vrij gevoel in mijn hoofd en hart om niets steeds bij te houden met wie ik wat gecommuniceerd heb. Met het afnemen van de activiteit in mijn hoofd, gaat ook het lopen, door de uitwerking van de Vipassana oefeningen, langzaam en bewuster. Ik zak diep in de techniek en de ademhaling, zodat ik af en toe niet meer weet hoe ik mijn ene voet nog voor de andere moet zetten…het balanceren van mijn gewicht van links naar rechts wordt een hele onderneming. Iedere gedachte aan iets anders heeft zijn uitwerking op de balans. Als het pad dat in de tuin wordt gelopen, ook nog naar boven loopt komen zelfs mijn voetzolen tot leven..veel groepsleden houden zich aan de stille code of dragen een briefje ’silence’ om aan te geven dat zij niet spreken. Zo is iedereen op zijn/haar manier bezig dieper in de stilte door te dringen. Hoewel de stilte altijd is, ben ik mij daarvan niet altijd bewust. Ik ben erg gesteld op deze rust, die door Ishwara nog wel eens op de proef wordt gesteld. Meestal doorzie ik het spel van zijn geplaag, maar af en toe is het mij ook te veel en dan zoek ik mijn toevlucht op mijn matje bij de prachtige waterval, tussen de enorme rotsen in de prachtige palmentuin van deze Ashram. het lawaai van Jabalpur verstomd hier en het klaterende water op de fraai geconstrueerde boomstronken is een waar feest voor de ogen. geen kertlichtjes, maar opspattende waterdruppels in het felle ochtendzonlicht…kerstmis…ik zou wel even met mijn kinderen willen bellen of sms’n, maar de mobiel doet het niet (meer). Ondanks mijn stilte besluit ik toch naar een internetcafe te gaan zoeken in jabalpur. Ik ga alleen het onbekende jabalpur in. na de dagen van stilte davert het verkeerstumult om mij heen…ik vind een cybercafe en mail mijn kinderen. De een heeft een nieuwe baan, de ander is op wintersport..normaal zaken waar we uitgebreid over communiceren, maar nu zijn het statements in een mailtje…een beetje emotioneel word ik ervan. Iemand legt mij uit waar ik de Indiase starbucks kan vinden en zo trakteer ik mijzelf op twee echte cappucino’s bij de Coffeeday…ik geniet van de godendrank, terwijl ik een boek van Osho lees, waarin gesproken word over God en het bestaan. De woorden raken mij diep, zodat mijn tranen rijkelijk stromen…een enorme dankbaarheid overvalt mij, golf door mij heen..ik realiseer mij op dat moment (met keiharde muziek aan, de TV er tussendoor brullend, en de fel knipperende kerstboom) dat dit weer te maken heeft met de zo vaak misverstane kerstboodschap. De stilte van de afgelopen dage, de prachtige satsangavonden, al dat ‘geoefen’ met Nada brahma, met de Vipassana dat heeft een verstilling teweeggebracht, waardoor ik nu dieper naar binnen kon gaan…de stilte in en het wonder van de wereld om mij heen op een ‘onschuldige’ nog niet eerder zo beleefde wijze kan waarnemen. De golf van dankbaarheid houdt aan, en ik koop een groot stuk chocoladetaart voor Ishwara om hem te laten delen in mijn ‘kerstvreugde’. Dan wil ik bloemen kopen voor Rajneesh en dus moet ik op zoek naar rozen en rozenblaadjes. De wereld is veranderd, en alle Indiers begrijpen wat ik wil. Ik word door een vriendelijke behulpzame riksharijder naar de bloemenmarkt gebracht. Als een koningin voel ik mij door Jabalpur heen gereden worden. Iedere seconde wordt volop genoten. De donkerrode rozen hebben precies de kleur van mijn dankbaarheid en ik neem ook een zak blaadjes mee. Onderweg koop ik nog een chocoladetaart van Rajneesh en Soma en Min. Voor de groepsleden koop ik een hele partij Indiase zoetigheid om ’s avonds bij het eten uit te delen. Dan vind ik wonder boven wonder ook nog de Ashram terug om daar opnieuw in de stilte te verdwijnen.
Als de satsang ’s avonds begint zit Rajneesh tot mijn grote vreugde in een bad van rozenblaadjes en rozen om zijn stoel Zo hoort hij erbij te zitten….!!
Ieder woord wat gesproken wordt boort zich in mijn hart, en de tranen stromen weer rijkelijk. De woorden voelen voor mij als een Licht dat gevoeld wordt in mijn hart. Met zijn gebaren onderstreept hij als het ware de woorden. De afgelopen stille dagen, de stilte wordt zo samenhangend en zinvol. En steeds is daar de verwondering dat ‘het’ toch steeds weer zo anders, en zo veel meer omvattend is, dan mijn mind kan/kon bedenken. Kertsfeest in Jabalpur wat een zalig feest!