Open Poort Ont-moetingen

We slapen hier op een bijzonder mooie kamer met een 2 persoons en een apart bed. We betalen voor 2 personen, zodat ik het andere bed kan gebruiken en de mensen hier zijn bijzonder aangenaam en behulpzaam. Mijn luchtbed was kapot gegaan en de mensen hier hebben me aan de goede materialen geholpen zodat ik mijn luchtbed heb kunnen repareren!! Dat slaapt tenminste heel goed. De matrassen zijn zo hard als steen, door ingezakt katoen. volgende week wort dit machinaal opgeschut, dan zal het aangenamer zijn maar dan ben ik hier niet meer.
De omgeving is hier heel mooi, echt met zorg gemaakt als een Japanse omgeving. Het heet dan ook ‘Zorba the Buddha‘, de naam die Osho gaf aan de Nieuwe Mens die uit zijn Sannyassins voort zal komen. Het ligt in een voorstadje van Delhi, Merauli. De directie is in handen van een broer van Rajneesh’ zijn tegenpool; iemand die er voor koos Rajneesh tegen te werken, maar deze broer staat open voor het voorzetten van Osho’s werk door zijn verlichte discipelen. Enige tijd terug in Rewalsar stond ik buiten met Rajneesh te praten over die bijzondere boeddistische omgeving. en dat deze mensen hem herkende. Toen zei ik tegen hem:”maar jij was in jouw past live een Tibetaanse lama”. “Ja, dat is in mijn boek!” zei hij en keek me aan met die intense ogen van hem. Dat raakte me diep, alsof hij me zei: ” Jij was daar ook bij”.

Gisterenavond gebeurde het weer voor de tweede keer hier, dat Rajneesh de Satsang ruimte binnenkomt; hij kijkt de zaal rond zoals gewoonlijk, ziet me niet / kijkt niet naar mij, en dan plots draait hij zijn hoofd helemaal om enkel naar mij, kijkt me indringend aan met die mooie grote ogen van hem en dan krijg ik zijn lach en groet, dat snijd naar binnen, die vonk is er, de blijdschap in mijn hart is gelijksoortig, heftiger dan/als al die keren dat ik vanuit ‘ beyond mind’  terugkwam bij Isaac en Meike!

De rest van de avond is er stil genieten als ik hem hoor spreken, of enkel zie in zijn Stilte. Ik zal er in berusten en besef dat deze momenten mijn ‘piek’  zijn, ongemakkelijk zittend in mijn lijf, niet echt kunnen genieten van actieve meditaties of uitbundig dansen omdat dat nu en na het laatste ongeluk niet meer (of even) lukt. Ik besef dat alles veel beter is dan die rolstoel die me werd beloofd toen ik 27 jaar oud was. Dit zou mijn toekomst zijn: vanaf mijn veertigste in een rolstoel door de wereld gaan. Vijf auto-ongelukken later en nog meer ongeluk(kige) momenten zit ‘ ik’ er toch niet zo gek bij in deze No-Mind.

Het is me nu duidelijk dat ik de actieve meditaties niet mee kan doen! Mijn lichaam doet me aan alle kanten pijn als ik er aan mee doe. Zelfs zitten doet zoals gewoonlijk pijn. Dus erg comfortabel is het hier niet voor me. Het is gevolg is heen en weer gaan in weerstand om hier langer te blijven of teruggaan.
Ik heb besloten te blijven, kost veel moeite om de emoties en weerstanden te doorvoelen, maar moet toch maar doen. Ik zie het als mijn meditatie, of liever meditatief bewustzijn.