Open Poort Ont-moetingen

Vandaag weer van het zwavelbad genoten. Sinds de start van de reis, al op Schiphol is Uma gespannen en aanvaringen zijn niet van de lucht. Ik had teveel bagage bij me en he kostte me wat tijd om dit te regelen en een oplossing te vinden. Ondertussen moest ik ook nog Uma’s frustratie naar mij regelen, dat was voor mij de eerste aanval op mijn meditatief zijn. Ik doorstond het goed, alles werd geregeld en mijn zoon gaf ik een telefoontje en vroeg hem iets voor zijn vader terug te doen. Martijn zou mijn zoon niet zijn om dit te weigeren. Wat ik niet wist was dat Uma alle frustraties met zich mee zou dragen en ieder doorgesproken stukje zou blijven hangen, dat maakte het niet gemakkelijk voor beiden.
Bij het vinden van onze bus in Dehli was Uma wederom behoorlijk moeilijk aan het doen, zoals ik dat ervoer. Zij zelf dacht de wijsheid zelve te zijn, dus dat was moeilijk communiceren. Ik werd als een idioot behandeld, wat na een pooje – ondanks haar goede bedoelingen – toch erg vervelend werd. Zo vevolgde dit gedoe tijdens onze reis. Na onze aankomst in Kassol bleek Uma naar het toilet te moeten sprinten want een heftige menstruele bloeding kondigde zich aan; de toiletvloer werd daarna rood gekleurd; verwarring alom en enige schaamte naar mij. Haar vermogen hier mee om te gaan werd wederom op de proef gesteld. Voor mij was dit geen probleem daar ik altijd al open op dit soort vrouwenzaken reageer. Ik stelde haar gerust en maakte de vloer schoon.

Toch ging het de rest van de tour meerder malen niet lekker tussen ons en dit had enkele goede gesprekken tot gevolg waarna het steeds weer enkele dagen soepel verliep.
We hadden dit soort zaken wel ingeschat en besproken met elkaar voor we op reis gingen, maar zo gaan die dingen nu eenmaal. Ons vermogen om bewust te zijn wordt op de proef geseld.

En dan het zwavelbadverhaal. Doordat er spanningen waren die ieder van ons anders interpreteerde reageerden we er ook verschillend op. We zaten al genietend te praten met elkaar in een lieve verstandhouding. Uma vraagt mij iets, ik geef antwoord en vraag haar vervolgens een bevestiging. Het bleef stil, ik keek op en zie ‘dat er niemand thuis was’. Zoals zij schrijft zou ik vreselijk geschrokken zijn etc. Hoe kan iemand dat weten, die vertrokken is? Boeiende interpretatie. Ik liep snel naar haar toe en pakte haar beet om te zien wat er aan de hand was. Merkte dat ze weggleed, ze zat op een richel van 20 cm met een glad en nat lichaam zonder kleding. Ik voelde dat ze wegzakte en een smerige ontlasting lucht bereikte mijn neus! Wat te denken? Ik trachte haar naar dedeur te manouvreren, ze gaf geen kick, gleed half in het water, waarin ik haar niet boven water zou kunnen houden! Ik was niet geschrokken, maar wat kon ik doen? Haar kinderen vertellen dat moeders verdronken is?
Zachtjes depte ik wat water uit mijn drinkfles in haar hals en na enkele minuten kwam er weer leven in het lichaam. Wat was ze later blij dat ze niet verdronken was.

Natuurlijk is het voor een ander makkelijk te zeggen wat ik niet had moeten doen, maar kom er maar op in het moment van de dood en in een waterbasin.

Ik besloot mijn mond dicht te houden en ieder met zijn eigen ideeen, ook Rajneesh, te laten.

Diverse keren moest ik de opeenvolgende dagen Uma in de gaten houden vanwege haar duiziligheid. Vergeet niet dat ik al een poosje haar vriend ben en weet dat ze veel bloed heeft verloren voordat wij op reis gingen.

Mijn jarenlange ervaring in het omgaan met stressvolle (relatie) situaties komen me hier goed te pas om er nog stiller in te zijn en mee te zijn.